Daar zat ik dan.
Met mijn enkels zo dik als een zeekoe. Mijn opgezette ledematen waren in die tijd carnavalswaardig genoeg om door te gaan als sumoworstelaar.
Gelukkig temperaturen geschikt voor teenslippers. Een week voor mijn bevalling was ik zeker niet meer in staat om mijn veters te strikken.
Dat klinkt als een monster!
Maar ik voelde me wel het mooiste, prachtigste en tofste monster van de wereld. Weer een mini mensje die ik straks mag verzorgen, kapot kan knuffelen en mij alle frustraties laat voelen, omdat slapeloosheid weer een groot onderdeel zal worden van mijn leven.

Zo zat ik op de bank op 17 juli 2014.
Een week voordat Wiep het tijd vond om te genieten van het leven.
De dag dat de MH17 neerstortte…
De dag tijdens mijn verlof dat ik genoeg tijd had om al het nieuws te volgen, ik niet wilde dat die slachtoffers een gezicht kregen, maar hun namen en gezichten toch werden getoond. Met dikke tranen zat ik machteloos te kijken.

26 juli had ik Wiep in mijn armen en dartelde mijn kleine dreumes Duuk vrolijk door de kamer. Ik besloot het nieuws niet meer te volgen. Kop in het zand! Geef de hormonen de schuld, maar het nieuws moest uit! Waarom zoveel ellende?

Hoe bescherm ik toch mijn kinderen?
Waarom wilde ik überhaupt kinderen als er zoveel narigheid is…

Gevoelens die gelukkig weer wegtrekken en in bepaalde periodes de kop opsteken.

Nou… we zijn er weer!
Het is me gelukt om een hele avond non stop te huilen. Ik lees het nieuws, ik zie het nieuws en vind dat ik discreet met mijn klas over dit onderwerp moet praten.
Na twee jaar beperkingen rondom Corona gun ik ze gewoon even wat zorgeloosheid.
En door alles wat er nu gaande is kan ik ze dat niet helemaal bieden. De vragen die naar boven komen maken indruk op me.

En dan nog het stuk inlevingsvermogen…
Ik wil weer blokkeren! Laat me die angst van die koppies daar in het buitenland maar niet zien. Zet de tv uit!
Zoek alle programma’s op die mijn verstand op nul zetten. Van de Bachelor tot Temptation Island. Blote tieten en waardeloze gesprekken. Het maakt me niet uit! Als het nieuws maar even uitgaat.

En ja, uiteraard me daar weer schuldig over voelen, want je kan en mag niet altijd wegkijken.

Als ik naar bed ga loop ik langs de twee slaapkamers van Duuk en Wiep. Mijn ogen zijn toch nog dik van het huilen en ik laat nog het laatste restje tranen druppelen op hun wangen.

Wat doet houden van soms toch pijn. Iets zo graag willen beschermen, maar weten dat je niet invloed kan hebben op alles.
Hun carnavalspakjes liggen op de grond…
Vandaag was het op school feest.
Een groot contrast met wat er in andere landen gaande is.

Was het maar zo makkelijk…
Was het maar elke dag feest…

Duuk en carnaval