Scheel.

Ik kijk het al vanaf mijn vierde.

De mensen die om mij geven noemden dat vroeger “schattig”. Zelf was ik het daar niet zo mee eens. Voordelen had het wel…

Toen ik besloten had het onderwijs in te gaan en een meisje van 4 tijdens een snuffelstage vroeg of ik achter me kon kijken, realiseerde ik me dat deze gedachte van hun wel eens positief kon uitpakken.

Nadelen had het ook. Het vangen van een bal was voor mij niet echt een makkelijk klusje, dus kies vooral Sanne NIET tijdens de gymlessen was een constatering van mijn klas!

Hoe dan ook. Vijf operaties later zit er zeker nog wat hoogteverschil bij mijn ogen, maar echt scheel hoef ik het niet meer te noemen (als ik mijn lenzen in heb dan).

Behalve als je de laatste weken van het schooljaar ingaat. Na een nacht kamp zonder ook maar een seconde te hebben geslapen, een examenavond vol emoties, en nog een klas met eindgesprekken op de planning, zie ik gewoon mijn neusvleugels zitten in mijn ooghoeken. Ik kijk zo scheel als een kanarie! Als je al moet huilen om series die behoren tot komedies, dan weet je wel hoe laat het is.

Het aftellen is begonnen en stukje bij beetje moet ik weer een klas waar ik twee jaar lief en leed mee heb gedeeld loslaten.

Velen collega’s met nieuwe banen (die inmiddels voelen als familie) zullen tijdens het laatste personeelsfeestje weer afscheid nemen. En gadverdamme wat vind ik dat toch stom.

Ook heb ik te doen met alle mensen om mij heen. Die schele ogen trekken ze nog wel, maar mijn vreselijke stemmingswisselingen, chaos in mijn hoofd waar ik anderen in meesleep en impulsiviteit zijn wel vervelend. En als je dat dan zo goed weet van jezelf zou je dat dan kunnen veranderen?

Uhh… NEE! Nog niet! Misschien nooit niet.

Gister vroeg ik tijdens een oudergesprek om wat tips voor mij of de school. Als je zo’n vraag stelt weet je dat je eventueel iets moet gaan incasseren. ‘’Ja, Sanne, ik heb iets. Als mijn zoon ADHD heeft en jullie dit weten, snap ik niet dat docenten opschrijven dat hij als leerpunt heeft: wat rustiger zijn op bepaalde momenten.”

Slik… meteen hoop ik niet dat ik dit ook maar ergens heb neergezet. Ze heeft gelijk en ik geef haar ook gelijk. We willen gewoon graag zoveel aanpakken en ontwikkelen. Al zullen we sommige dingen ook gewoon moeten omarmen en accepteren.

Dus sorry: ik kijk scheel, ben wat opvliegend en weer eens zo labiel als een krant en raak vast de komende week nog wel een paar keer mijn sleutels kwijt.

Ik wil graag beloven dat het goedkomt, dat ik rust en orde creëer, maar helaas…

Dit ben ik!

En ik ben net iets te vaak jaloers op jou.

In mijn ogen perfect, maar vast vanuit mijn perspectief 😉.

Ik, schattig scheel